Soms begint pleegzorg niet met formulieren of gesprekken, maar met een deurbel rond middernacht. Ashley (16) staat buiten, samen met haar vader. Voor Remco en Jacqueline is er geen twijfel mogelijk: je laat familie niet op straat staan…
De ouders van Ashley zijn gescheiden. Ze woont bij haar vader en ziet haar moeder eens in de twee weken. Er zijn veel zorgen rondom Ashley en haar ouders. Er is ruzie en er wordt gesproken over plaatsing op een groep. Tot die ene nacht, waarop Ashley samen met haar vader bij Remco en Jacqueline aanklopt.
Zo rolden Remco en Jacqueline de pleegzorg in. Samen voerden ze gesprekken over hoe het verder moest, ook met de woongroep waar Ashley naartoe zou gaan. Dat voelde niet goed. Ze vonden het niet bij haar passen. In overleg besloten ze daarom dat Ashley bij hen kon blijven wonen, een keuze waar ze geen moment spijt van hebben gehad.
Familie én pleegouder
Gemakkelijk was het niet. In het begin vroegen Remco en Jacqueline zich af: waar beginnen we aan? “Je krijgt niet alleen een kind van een ander in huis, het is ook nog eens familie. Dat staat allemaal dichtbij. Je moet waken voor de onderlinge relaties. Iedereen voedt anders op, en wat Ashley was aangeleerd strookte niet altijd met onze manier.” We maakten duidelijke afspraken met Ashley en haar ouders: eerlijk, respectvol en met heldere verwachtingen. Deze afspraken zijn gemaakt met ondersteuning van de pleegzorgwerker die hun het gehele traject heeft begeleid. “Zij heeft ons de juiste handvatten gegeven.”
“Een kind dat niet van jou is, zal zich te allen tijde anders voelen. Maar als je haar onderdeel laat zijn van je gezin, moet je daar ook écht naar handelen. Gelijkwaardig aan je eigen kinderen.” Ashley moest voelen dat ze erbij hoorde. Ze kreeg ruimte om zelf keuzes te maken, met begeleiding. En soms mocht ze ook vallen. “Daar leert ze van. Als je maar klaarstaat om haar weer op te vangen.” Zo ook in het contact met haar ouders. Remco en Jacqueline stimuleerden Ashley om hen te blijven zien, zelfs wanneer ze daar zelf geen behoefte aan had. De positieve kanten benoemen en uitleg geven hielp. “Want als je haar bevestigt in het negatieve, wordt het gat alleen maar groter.”
Als je altijd naar het lelijke in het verleden kijkt, zie je nooit het mooie van de toekomst
‘Als je altijd naar het lelijke in het verleden kijkt, zie je nooit het mooie van de toekomst,’ zegt Remco. Het werd zijn levensspreuk, eentje die hij vaak met Ashley deelde. Van schoolstress tot ruzies met ouders, van vriendjes tot privacy-afspraken en bijbaantjes, alles kwam voorbij in de jaren dat Ashley bij hen woonde. Inmiddels kijkt Ashley weer met vertrouwen vooruit, woont zij samen met haar vriend en weet ze dat ze altijd kan terugvallen op haar oom en tante. En Remco en Jacqueline? Die twijfelen geen moment. “We zouden het zo weer doen.”
