Het is tijd voor een feestje in Kampen. Een jaar geleden zijn Karin Klein en Joyce Tienstra en hun collega’s met steun van manager zorg Linda Bakker en gedragsdeskundige Pascal Stoel van Triade Vitree gestart met kleinschalig wonen aan de Hilbert van Dijkstraat 9 en 11 in Kampen. En dat blijkt een groot succes.
Met ‘maar’ vier jongeren op de groep is er veel meer rust en ruimte ontstaan, geven Karin en Joyce eensgezind aan. En daar varen de jongeren wel bij. Op woensdag 1 juli wordt de eerste verjaardag en het succes van het kleinschalig wonen dan ook samen met hen gevierd.
Overstap
Karin Klein is een van de medewerkers van het kleinschalig wonen in Kampen is. Zij werkt al 24 jaar met heel veel plezier in Kampen voor Triade Vitree en haar rechtsvoorgangers. Ooit maakte zij de overstap van de ‘bankenwereld’ naar de zorg. En daar heeft zij nooit spijt van gehad. “Als jeugdtrainer in het volleybal had ik ervaring met jongeren. Er werd wel eens gezegd: ‘Waarom ga je niet voor de klas staan?’ Tijdens een groepsreis naar Sri Lanka viel het kwartje. Een psycholoog en een jobcoach die deel uitmaakten van het reisgezelschap, adviseerden mij de jeugdhulpverlening in te gaan. En als volleybaltrainer is het bij mij altijd: alles of niets. Bij terugkomst ben ik direct gestart met de opleiding.”
Speciale wens
Ook de 43-jarige Joyce Tienstra werkt al lang met veel plezier voor Triade Vitree, maar liefst zeventien jaar. “De eerste tien jaar werkte ik op het Ruim in Almere. Toen deze groep werd gesloten, ben ik eerst een aantal maanden gaan ‘flexen’. In die rol kun je ‘lekker’ op de groep werken en dingen goed wegzetten voor het vaste personeel. Op een gegeven moment zocht ik toch weer de verdieping, maar ik had wel een speciale wens. Ik wilde graag hier werken op de Hilbert van Dijkstraat 9 in Kampen. Eerst was er geen plek, maar uiteindelijk kwam er toch een vacature. Daar ben ik toen gestart. Daar heb ik zeven jaar samengewerkt, onder andere met Karin. Met ingang van 1 juli 2025 ben ik, samen met drie collega’s van Hilbert van Dijkstraat 9, overgegaan naar nummer 11.
Prikkelverwerking Zowel Karin als Joyce zijn enthousiast over kleinschalig wonen. “Er zijn veel minder conflictsituaties dan in een reguliere groep van acht jongeren,” geeft Karin als een van de voordelen aan. Joyce vult aan: “Jongeren zitten hier niet voor niets. Zij hebben vaak moeite met prikkelverwerking. In een groep van vier is het aantal prikkels gehalveerd. Omdat de ruimte er is, hebben sommige jongeren een extra kamer. Hierdoor hebben wij de mogelijkheid om meer maatwerk te leveren en hen alvast voorbereiden op begeleid zelfstandig wonen”.
Zo normaal mogelijk
Er is dus meer ruimte en vrijheid door de kleinschaligheid. Tegelijkertijd kunnen de begeleiders in deze woonvorm meer aandacht schenken aan de jongeren, geven Joyce en Karin aan. Hierdoor ontstaat ook ruimte voor jongeren met een zwaardere indicatie. “We hebben meer tijd om een spelletje te spelen, samen een boodschap te doen of bijvoorbeeld helpen een surprise te maken. Vaak vinden jongeren het prettiger dat de groep ook de groep genoemd wordt. Thuis is voor hen vaak toch bij hun ouders, maar op deze manier werken we wel richting ‘zo normaal mogelijk’”. Ook ouders zijn enthousiast over kleinschalig wonen. “Vaders en moeders lopen nu veel gemakkelijker hier naar binnen. Er is tijd om even te gaan zitten. Dat is ook winst. Op een grote groep is dat niet altijd haalbaar. We hebben hier een moeder die een paar keer per week langskomt en haar kind naar bed brengt. Het mooie hiervan is dat wij hun interactie direct kunnen observeren en moeder kunnen ondersteunen in haar contact met haar kind,” zegt Joyce.
Eigen vervoer
Hilbert van Dijkstraat 9 en Hilbert van Dijkstraat 11 zijn twee aparte groepen. Karin werkt op de ene, Joyce op de andere groep. Er is weliswaar een tussendeur, maar die wordt bewust niet gebruikt. De groepen functioneren als zelfstandige woonvorm. Natuurlijk is er nog niet alles perfect en hebben Karin en Joyce desgevraagd ook nog wel een wens. En dat is eigen vervoer. Karin: “We hebben helaas onze bus ingeleverd, dus we hebben geen eigen vervoer. Het openbaar vervoer geeft veel prikkels en dat is reden om soms ergens niet naartoe te gaan. Dat past niet in ‘zo normaal mogelijk’. Een eigen 6-persoonsbus zou de jongeren enorm helpen. Natuurlijk kunnen we een bus lenen, maar dat vraagt weer extra ritten en tijd.”
Positieve flow
Naast eigen vervoer hebben Karin en Joyce eigenlijk nog maar een aanvullende wens. “We willen de positieve ‘flow’ hier vasthouden en liever niet meer terug naar acht jongeren op een groep. De jongeren ervaren dat ook zo en wij gaan daardoor elke dag met energie naar ons werk,” zegt Joyce, die daarin wordt bijgevallen door Karin.
Joyce: “We hebben de jongeren gevraagd of de verjaardag van kleinschalig wonen een feestje verdiend en zij waren het daar allemaal volledig mee eens. Zij hebben daarbij gekozen voor een graffiti workshop en een barbecue. Wij zijn hier begonnen met niets. De groep was nog niet eens klaar toen we met de eerste jongere startten. En als je ziet wat we met de collega’s hebben neergezet, dan zijn we toch wel een beetje trots. Op 1 juli vieren we dit succes met de jongeren en het hele team.”
