Kun je als alleenstaande wel pleegouder zijn? En kun je dan gewoon blijven werken? Daniëlle uit Lelystad bewijst dat het kan. Ze is single, werkt 28 uur per week en zorgt sinds een jaar met liefde voor twee pleegdochters van zeven en acht jaar oud. “Ik zou niet anders meer willen.”

De wens om voor kinderen te zorgen was er al langere tijd bij Daniëlle. “Het moederschap heeft me altijd aangesproken, maar door persoonlijke omstandigheden is dat anders gelopen.” Toch liet het idee haar niet los.

“Al zestien jaar werk ik bij een instelling in de jeugdzorg. Hierdoor weet ik hoe groot het tekort aan pleegouders is. Kinderen wachten soms zo lang op een veilige plek. Op een gegeven moment dacht ik: ik heb werk, ik woon in een fijn huis, ik doe leuke dingen, maar is dit dan alles? Wellicht kan ik er zijn voor kinderen die tijdelijk een ander huis nodig hebben.”

Daniëlle meldde zich aan voor de informatiebijeenkomst bij Triade Vitree. “Ik heb toen mijn beste vriendin meegenomen. We kennen elkaar al bijna dertig jaar en ze wist van mijn wens. Omdat zij zelf een gezin met een kind heeft, kon zij mooi veel vragen vanuit de emotie stellen. Zelf was ik meer bezig met de praktische zaken. Dus we vulden elkaar goed aan.”

Na de bijeenkomst wist Daniëlle zeker dat ze pleegouder wilde worden. Ze volgde de voorbereidingstrainingen, waarbij ook haar beste vriendin aansloot. “De pleegzorgbegeleider van Triade Vitree vond dat een goed idee, want zo weet mijn omgeving ook precies wat ik leer. Bovendien geldt: je gaat het pleegouderschap weliswaar alleen aan, maar je hoeft het nooit in je eentje te doen.”

Toen vorig jaar de vraag kwam of ze misschien wilde zorgen voor twee zusjes, moest Daniëlle wel even nadenken. “Ik had me aangemeld voor één kind. Maar ja, ze waren zes en zeven en hoorden bij elkaar. Die wil je natuurlijk niet uit elkaar halen.”

Gelukkig had ze de ruimte ervoor – in haar huis en in haar hart. “In augustus zijn ze bij me komen wonen, midden in de zomervakantie. Ik ben blij dat ik toen zes weken pleegouderverlof had. Zo konden we rustig aan elkaar wennen.”

Aanvankelijk liep Daniëlle er wel eens tegenaan dat opvoeden nieuw voor haar was. “Je bent ineens met twee kinderen in huis die allebei al hun eigen gewoontes en maniertjes hebben. Dan is het zoeken naar hoe je samen een gezin wordt.”

Vanuit Triade Vitree kon ze – en kan ze nog steeds – rekenen op goede begeleiding. Zo maakte ze onder meer gebruik van video-interactiebegeleiding. “Een begeleider filmde een alledaagse situatie bij me thuis, analyseerde de beelden en besprak die met me. Dat heeft me enorm geholpen. Zo’n begeleider let op signalen die ik niet zie: een blik, een houding. Zo leerde ik bijvoorbeeld wanneer de meiden me volgen en wanneer ik ze kwijtraak.”

Haar belangrijkste inzicht? “Zodra ik duidelijk ben en de leiding neem, volgen ze mij. Maar als ik zelf moe of onrustig ben, zie ik dat meteen terug in hun gedrag. Mijn eigen energie is bepalend voor hoe zij reageren.”

Volgens Daniëlle is het pleegouderschap goed te combineren met een baan. “Maar ik heb wel keuzes moeten maken. Zo ben ik teruggegaan van 36 naar 28 uur. Gelukkig heb ik een werkgever die weet wat pleegzorg inhoudt en die flexibel meedenkt. We hebben m’n rooster al een paar keer aangepast, want wat op papier werkt, is in de praktijk soms niet handig.”

Ook haar ouders en beste vriendin helpen mee. “Op dinsdag en donderdag ben ik nu de hele dag op kantoor. Zij halen de kinderen na school op. Zo heb ik meer rust. In het begin wilde ik ze eigenlijk niet vragen: zou ik ze dan niet te veel belasten? Maar dat zat vooral in mijn hoofd. Zij wilden juist heel graag. Sterker nog, de meisjes hebben inmiddels de harten van mijn ouders en vriendin veroverd.”

Ze lacht als ze vertelt over haar dagelijkse leven. “Het is soms rennen. School, speelafspraken, boodschappen, huishouden – er is altijd wat te doen. Ik doe inmiddels online boodschappen, omdat ik geen tijd heb om naar de winkel te gaan. Bij het pleegouderschap komen ook meer zaken kijken dan ik had verwacht zoals begeleiding, therapieën en gesprekken met school. Ja, soms loop ik mezelf even voorbij, maar ik krijg er zoveel voor terug. Ik zie de meisjes groeien, lachen en weer vertrouwen krijgen.”

“Gisteravond zei de jongste opeens: ‘Ik wil je een complimentje geven. Je hebt zo lekker gekookt.’ Dan smelt je toch? Dan ben ik die boze bui van ‘s ochtends alweer vergeten. Dat zijn echt de momenten waarop ik denk: hier doe ik het voor.”

Natuurlijk zijn er ook moeilijke momenten. “Af en toe missen ze mama. Vooral als ze haar net hebben gezien. Maar als we hier thuis zijn, dan zijn ze gewoon weer kind en staan ze niet stil bij alles wat ze hebben meegemaakt. Dan kunnen ze weer genieten van simpele dingen zoals onze filmavond op zaterdag. Daar kijken ze echt naar uit. En ik ook!”, vertelt ze geëmotioneerd.

Daniëlle weet dat haar pleegdochters misschien niet voor altijd bij haar blijven. “Dat hoort bij pleegzorg. Als het beter is dat ze ergens anders opgroeien, moet ik ze laten gaan. Dat zal pijn doen, maar dan hoop ik dat ze iets moois meenemen van hun tijd hier. Het is belangrijk dat ze weten dat het ook anders kan, op een veilige plek.”

Met de grote vraag naar pleegzorg kan Daniëlle mensen alleen maar op het hart drukken om vooral na te denken over het pleegouderschap. “Ook als je alleenstaand bent! Denk niet bij voorbaat dat het niet kan. Ga naar de informatieavond. Neem iemand mee die jou goed kent. Je hoeft het echt niet allemaal alleen te doen. Pleegzorg draait om liefde, stabiliteit en gezond verstand, niet om het perfecte plaatje.”