Kun je pleegouder worden als je allebei een baan hebt? Annemette en Tije uit Almere laten zien dat het kan. Ze werkten allebei vier dagen per week, toen ze besloten hun hart en hun huis open te stellen voor een pleegkind. Met liefde zorgen ze nu voor hun driejarige pleegzoon die sinds zijn geboorte bij hen woont. Samen met hun dochters van acht en zes vormt hij inmiddels een vanzelfsprekend onderdeel van het gezin. “Het is druk, maar het is te combineren als je eerlijk bent over wat je nodig hebt, en blijft afstemmen.”

Tije weet nog goed wanneer het pleegouderschap voor de eerste keer ter sprake kwam. “Toen onze oudste dochter net was geboren, hingen overal posters met de tekst ‘Pleegouders gezocht’. Annemette vroeg zich af of dat misschien iets voor ons was. Maar we hadden net een baby, dus ik wilde eerst onze nieuwe balans vinden.”

Annemette licht toe: “Ik speelde al langer met het idee. Vanuit mijn werk bij de gemeente weet ik hoeveel kinderen een plek nodig hebben. In onze regio moeten kinderen soms naar plekken hier verder vandaan, omdat er in Almere geen plek is. Dus ik dacht: wij hebben ruimte, in ons huis én in ons hart. Als we ruimte voor nog een kindje voelen in ons gezin, hoeft dat niet per se een kind van onszelf te zijn.”

Na de geboorte van hun tweede dochter besloten Tije en Annemette om het pad van pleegouderschap echt te gaan onderzoeken. Ze bezochten de informatiebijeenkomst van Triade Vitree en schreven zich in voor de voorbereidende training. Tije: “Die training is heel waardevol. Je zit nog nergens aan vast, maar kunt wel ontdekken of het pleegouderschap bij je past.”

“Eerst dachten we aan weekendpleegzorg. Op die manier help je ook een kind, maar het is minder ingrijpend voor je agenda, dachten we. Tijdens de training leerden we meer over weekendpleegzorg, bijvoorbeeld dat het meestal gaat om kinderen van 6 jaar en ouder. Daar wilden we over nadenken: als er ineens iemand van de leeftijd van je eigen kinderen of ouder in het gezin komt, geeft dat toch een andere dynamiek.”

Langdurige pleegzorg bleek beter bij het gezin te passen. “Er werd gezegd: idealiter heeft een pleegkind een leeftijdsverschil van minimaal twee jaar met jullie eigen kinderen. Onze jongste was op dat moment drie, dus een baby of peuter voelde voor ons het meest logisch in onze gezinsdynamiek.”

Toen hun pleegzorgwens concreter werd, stak één vraag de kop op, zo vertelt Annemette: “We vinden ons werk allebei te leuk om te stoppen en worden niet gelukkig van alleen maar thuis zijn. Past een pleegkind daar wel bij? Je hebt tenslotte ook rekening te houden met bezoekregelingen, evaluaties, overleg met de pleegzorgbegeleider enzovoorts.”

Via een jeugdvriendin kwam ze in contact met een pleeggezin waarvan de ouders ook allebei werkten. “Hun boodschap was: het is veel en het wordt er niet rustiger op, maar het is prima te doen. Vooral als je duidelijk bent over wat je aankunt en nodig hebt, en goed communiceert met de (biologische) ouders, de voogd en je pleegzorgbegeleider.” De gesprekken droegen eraan bij dat Annemette en Tije volmondig ja konden zeggen tegen het pleegouderschap.

Met de komst van hun pleegzoon hebben Tije en Annemette het advies van het pleeggezin goed ter harte genomen. “Je hebt meer invloed dan je denkt op hoe afspraken worden ingepland. Wij kregen bijvoorbeeld de vraag om duidelijk aan te geven wat voor ons gezin werkt en wat niet. Ook hebben we vooraf overlegd met onze werkgevers. Die dachten goed met ons mee. Zo konden wij bijvoorbeeld allebei pleegouderverlof nemen. Dat was een periode waarin we als gezin echt even konden landen.”

Neemt niet weg dat ze ook keuzes moesten maken, zo laat Annemette weten: “Ik ben zelf teruggegaan van vier naar drie dagen werken. Ook hebben we ervoor gekozen dat onze pleegzoon twee dagen per week naar de kinderopvang gaat.”

Op de vraag of werk en pleegouderschap nu, drie jaar later, nog steeds goed te combineren zijn, antwoordt Tije: “Het is soms puzzelen, maar dat is het met drie kinderen sowieso. We leiden ons leven eigenlijk zoals we dat ook zouden doen als we alleen onze eigen dochters hadden gehad. Met één verschil: er staat regelmatig ‘bezoek’ in de agenda.”

“In het eerste jaar was er wekelijks bezoek, nu ligt de frequentie wel iets lager,” vult Annemette aan. “Het zijn best wat bezoekmomenten bij elkaar, maar het is goed te plannen. En de contacten zijn fijn: onze pleegzoon ziet zijn moeder, vader, oma en biologische broertje en zusjes. Dat brengt ook vele fijne momenten met zich mee.”

Tije onderstreept dat: “Het raakt me als zijn (biologische) ouders uitspreken hoe trots ze op hem zijn en dat ze zien dat wij goed voor hem zorgen. Dan voelen we samen die trots. Het is een compliment aan hem, aan hen én een beetje aan ons.”

Of ze zelf nog tips hebben voor mensen die over het pleegouderschap nadenken? “Wees eerlijk in het proces vooraf,” zegt Annemette. “Wij hebben bijvoorbeeld open gezegd dat een kind met zware fysieke of mentale beperkingen waarschijnlijk minder goed bij ons past, omdat we dan niet meer allebei zouden kunnen werken. Daarnaast zou een actieve kampeervakantie, wat we zo graag doen, ook een stuk minder makkelijk zijn.”

“Toegegeven, we vonden dat lastig om hardop te zeggen – het klinkt zo egoïstisch. Maar door onze twijfels juist wel uit te spreken, konden ze bij Triade Vitree een goede match maken. Dat is ook in het belang van het kind.”

Na drie jaar genieten beide ouders nog steeds volop van hun pleegouderschap. Annemette: “Het is een schat van een jochie. Hij ontwikkelt zich goed, is vrolijk en voelt zich fijn bij ons. Als je zijn grote glimlach ziet… dat is toch het mooiste wat er is!”

Tije knikt. “De liefde die we voor hem voelen, is even groot als voor onze dochters. Soms zeggen mensen weleens ‘wat goed dat jullie dit doen’, maar dat compliment voelt voor mij een beetje scheef. Alsof het een opoffering is, terwijl het juist een verrijking is. Bovendien past het pleegouderschap precies bij hoe wij in het leven willen staan: dat je met z’n allen voor elkaar zorgt. Dat is ook iets wat we onze kinderen, alle drie, willen meegeven.”